Een campusnetwerk van glas en lucht, met een naam per camera

Waarom glas tussen de gebouwen?

Koper haalt ongeveer 100 meter, en op een campus is die afstand tussen twee gebouwen zo op. Glasvezel gaat veel verder, zonder verlies onderweg. Het heeft ook geen last van elektrische storing van machines in de buurt.

De tracés groeven we zelf. Daarna ging de glasvezel van Datwyler de grond in, en ook voor de koperen stukken op het laatste eind naar de camera gebruikten we kabel van Datwyler.

Straalzenders waar graven niet loont

Naar de campussen eromheen was graven geen logische keuze. Er liggen wegen en percelen tussen, en die wil je niet openbreken. Daar gaat het signaal via straalzenders door de lucht. Twee zenders die elkaar zien, werken als een kabel zonder kabel. Er hoeft niets open.

Veertien kasten, ruim honderd camera's

Over het terrein verspreid staan 14 patchkasten, waarin glas en koper bij elkaar komen. UniFi-switches voeden de camera's over de netwerkkabel en knopen de gebouwen aan elkaar. Ruim 100 Dahua-camera's sturen hun beeld naar 3 servers, zodat niet alles op één machine rust.

Hoe vind je in zo'n systeem snel het goede beeld? Met een naam per camera. Werkplaats, spuitplaats, kapschuur, achteringang. Wie iets terug wil zoeken, kiest de plek en hoeft geen nummer te onthouden. Dat scheelt zoeken. Die namen zetten wij bij de oplevering goed, en een nieuwe camera krijgt meteen ook een naam.

Past dit ook bij jouw terrein?

Heb je losse gebouwen op honderden meters van elkaar? Dan loont een opbouw in lagen: glas of straal tussen de gebouwen, een kast per gebouw en koper naar de camera. Wel moeten de zenders elkaar zien. Staat er een hal of een rij bomen tussen, dan wordt het toch graven. En wie het heeft aangelegd, vindt een storing later sneller terug. Daarom doen wij hier nog altijd het onderhoud. Wij kennen het terrein.