Een netwerkkabel door de lucht, met graafwerk alleen waar het moet

Wat is een straalverbinding eigenlijk?

Twee zenders die naar elkaar kijken. Ze sturen het netwerksignaal door de lucht, alsof er een kabel tussen de gebouwen hangt. Wat ze vooral nodig hebben, is een vrije lijn naar elkaar. Staat er iets in de weg, dan hapert het beeld. Zicht is alles.

Daarom hangen ze zo hoog als het kan. De stroom komt mee over de netwerkkabel. In de kast zit een PoE-adapter die voeding en data samen op één kabel zet, zodat er buiten bij de zender geen stopcontact nodig is.

Wat we op dit erf bouwden

Op het kippenhok hangt de eerste zender, buiten tegen de gevel, met binnen een kast en een adapter, en de tweede zit op de schapenstal. Beide zijn rondom afgekit, want weer en stof hebben op een erf vrij spel. Bij de schapenstal loopt de kabel door flexbuis naar binnen. Daar hangt een tweede kast met stroom, een adapter en een switch, en van die switch loopt een kabel naar de nieuwe camera onder het spant.

In de weidenstal knoopt nog een switch het geheel aan het kantoor. De camera kwam erbij op de bestaande recorder, dus een nieuw systeem was niet nodig. Klaar.

Waarom toch veertig meter graven?

Niet elk stuk kon door de lucht, en waar dat zo was, hebben we ongeveer veertig meter gegraven, zodat de kabel beschermd in de grond ligt. Elke aftakking zit in een gesloten lasdoos. In een stal hangt stof en vocht, en een open kabeleind gaat daar snel stuk.

Werkte alles meteen? Bijna. Op de eerste dag moest er in het netwerk nog één instelling om, en die hebben we kort daarna aangepast.

Wanneer kies jij voor de lucht?

Overweeg je zoiets? Een straalverbinding past als twee gebouwen elkaar kunnen zien en een sleuf veel van je erf open zou leggen. Je graaft dan alleen het stuk dat echt onder de grond moet. Zit er geen zicht tussen, of komt er later een schuur in de weg? Dan werkt het niet. Een kabel in de grond is in dat geval de betere keuze, ook al is het meer werk vooraf.